Müpte

Aşk kokması gereken yerler kan kokuyor bu aralar.
Merak var her yerde acaba diye sorular yükseliyor.
Ne denir ki yaşananlara ?
Başımız sağ olsun.
Sadece bu kadar mı ?

Geç gelen yazılar serisi yapacağım bu aralar.
Ama şu da bir gerçek yazamadım konu hakkında.
Düşünmek bile istemedim.

Ankara patlamasında sevdiceğimden ayrılıp eve giderken öğrendim her şeyi.
Merak ettim direkt iyiler mi tanıdıklarım diye.
Anlıyorum dedim kendi kendime üzülüyorum onlar için.
Üç gün önce bir kızın kardeşiyle son konuşmasını ve sonra yaşadıklarını anlatan tweetlerini gördüğümde anlayamadığımı eksik kaldığımı fark ettim.
Kardeşiyle konuşuyor arlarında sadece yirmi dakika olduğunu söylüyor.
Sonrası patlamayı haberlerde görmeleri ve kardeşinin orada olduğunun aklına gelmesi.
Hastaneleri arama polise gitme.
İsmi bulunmadığı için kendini şanslı hissetme de var tabi.
Sonuçta hala umut var yaşadığına ama kara haberi aldıklarında her yer siyah..

Kardeşimle böyle bir diyalog olduğunu düşündüm.
Neler hissedeceğimi, hayal bile edemedim.
Onlar yaşadılar.

Üzgünüm.
Üzgünüz.
Yalan yok sevdiklerim için korkuyorum.

16.09.1990
Saatin kaç olduğundan habersizim.
Farkında olmak için pek küçüğüm aslına bakarasan.
Ama hayatımı anlamlı kılacak kişi dünyaya ciyak ciyak geldi.

16.09.1991
Hala Tanımıyorum.
Nihayetinde bende bebeğim.
Abla bile olmadım.

16.09.1999
Kötü günleri aynı gökyüzü altında geçirdik.
Birbirimizden hala habersiz.
Canı yansa da abla gerçi o da bilmiyor bir çok şeyi.
Mahallesi gitmiş.
Evi artık yok.

16.09.2000
Depremin dağıttığı hayatlar ortak payda da.
Zaman zor geçiyor.
Ama küçük gene de ablalık yapıyorum.

16.09.2001 
İşte ilk karşılaşma.
Hatırlamıyorum ama küçük kardeş kocaman gözleriyle bakıp herkese abla derken bana adımla sesleniyor.
Adın söylendiğinde aklıma;
Küt saçlar bol kazak ve pantolon geliyor.
Ha bir de  Cansev !
Pardon Cansev Abla.

16.09.2002
Adım abla olarak kazınmasa da yakınız.
Farkında mısın ilk senemiz doldu.
Hey !?!
Cansev'le olan yakınlığını kıskanıyorum.

16.09.2005
Büyüdük.
Daha da yakınız.
Gerçi sen hala Cansev Ablanla daha yakınsın ama uzun sürmeyecek.

16.09.2009
Kuzi'm
Senden bahsederken Can' diyorum.
Kuzi diyorum düşün yeğenim bile "Sen Kozisin" diyor.
Senin bir adın yok.
Sen Kooozi'sin.

16.09.2014
Bu sene durum farklı.
Seni paylaştığım biri var artık.
Kıskanıyormuş gibi yapsam da;
Belki de benden daha çok sevecek biri olduğu için mutluyum.
Hem sen doğdun diye şükrediyor hem de sana değer verecek kişiye sahip olduğun için seviniyorum.

16.09.2015
Paylaşalı uzun zaman olsa da artık eskisi kadar kıskanmıyorum.
Biliyorum ki onu da beni de seviyorsun!
Seveceksin.
Artık gelin' de oldun.
Yüzün gülüyor bazen yorgunluktan solsan bile :)
Seviyorum. Çok.

***

Kuzim, kuzum, balım, Can^'ım.
Sen benim hiç olmayan küçük kız kardeşimsin.
Ve küçük kız kardeşim hiç bir zaman yanımdan ayrılmayacak.
Solumdasın attıkça olmaya devam da edeceksin.
Doğum gününde sana mükemmel gün geçirtmek istesem de belki hissettirebilirim dedim.
İşte buradayız.
Nice seneler olsun.
Sağlıkla olsun.
Hep beraber olsun !

Kimseyi okuyamadığım zaman diliminden selam,
cidden okuyamıyorum fazla.
Kim ne yapmış diye mailden bakıyorum kısa kısa.
Kısa dediysem de cidden baya kısa kalıyorum buralarda.
Şans eseri Dilek'in yaptığı etiketi gördüm.
Hah dedim Müpte al sana kafanı dağıtmak için fırsat.
Neyse Mevzu küçüklük anıları.
Yaptıklarımız.

Çocukluğuma dair pek çok şeyi unuttum ben,
Depremin etkisiyle şehir değiştirme mi dersin, arkadaşlarını kaybedince bilinçaltına atılan mutsuzlukların yok olması mı dersin ? Sen bilirsin.

Bebekken, büyürken çok sessizmişim. Annem hep bunu över herkese; "Müpte çok sakindi, onunla günlere gitmek bile kolay bırak bir kenarda otursun tek merakı biblolar ki onları da uzaktan aaa ne güzel diye severdi" der ve gururlanır. Gerçi bu iyi bir şey değil ki o günlerden birinde teyzenin tekinin altında kalma hikayem durumu haklı olduğumu kanıtlıyor.
Şaka değil, teyze hakikaten tepeme binmiş.( Bilinç altım seni seviyorum, bunu bana hatırlatmadığın için. )

Ana okulundayken bir çocuktan korkardım. CÜNEYT adı bile heybetli gelirdi hele kendisi; emin olun korkulacak cinsten. Annem bırakırdı beni saati geldiğinde ama sınıfta bir CÜNEYT varsa giremezdim içeri, korkardım. Gene de gizli gizli kuru boyalarımı onun askıdaki montunun cebine açtığım doğrudur. Napsaydım acaba ? Korkutmasaydı o kadar beni.

  İlk okulda da mız mız diye belirtilen kızlardandım bir sıra; laf söylemeye korkardı millet çünkü susmayacağımı bir şekilde burunlarından getireceğimi bilirlerdi. Şöyle bakıyorum da ilk okul arkadaşlarım ne çekmişsiniz be !?!?

Mahallede yaşamanın nimetlerinden sonuna kadar yararlandım, üst katta oturan sınıf arkadaşlarımla her sabah ve her akşam olmak üzere yarışlarımız vardı, merdiven çıkma !?! Çok önemli bir yarıştır, bu sayede Cumartesi günü yapılacak etkinliklerde ezme şansımız doğuyordu :) Kumdan çamur pastalar, misket oynama, taso turnuvaları ve elbette futbolcu kartları (: Düşündüm de tipik erkek modunda büyümüşüm :p  Ailedeki tek kızsan hayat çok zor miirim :)

Abim olabildiğince çakaldır, hala öyle. Sevdiğim yemekleri bile bile kötü şeylere benzetmesi ve kendisinin tencereye gömülmesi,şukusunu verip ayakta alkışlarım.
Laf aramızda İzmit'in dağlarına bakıp "Bak Müpte bu dağların arkası Almanya" dediğinde gerçekten inanmış; beni de götür o kadar yakınsa arada eve gelirim demiştim. Şiiii kimse duymasın.
Eski paralarla beni kandırıp bakkala göndermesi, son damlaydı diyebilirim. Ha intikam aldım elbette, 'sigara mı içiyorsun sen abi ?' 'Babama kül tabağını göstereyim mi abiii' gibi tehditlerle elbette. ;)

Ailenin ilk kız torunu olduğumdan ve apartmanımızın tek kız çocuğu olduğumdan pek ilgi alaka ile büyütüldüm, adıma maniler sözler yazıldı. Bu abimin arkadaşları arasında yaygın olduğunda ??!!? Kabus. :Ergenliğe giremeeden yaktılar beni.

Sanırım çocukluğuma dair hatırladığım en kötü şey depremdir.
Birebir yaşamadım, şans eseri o gece başka bir yerde kaldık. Ama komşular, arkadaşlar, tüm çevrem oradaydı.
Çocuk aklıyla deprem bilmiyorken; enkazın başında "Baba Serap ablanın sesi değil mi o bak bağırıyor" dediğimde onun ağlamasına anlam verememiştim. Abimin Almanya'dan hemde yeni gitmişken geri gelmesini bizi özlediğine yormuştum. Dağlara çıktığımızda sırf beraber bir şeyler yapıyoruz sanarak eğlenmiş bile olabilirim. Ama arkadaşımın ailesiyle sarılmış halde sudan çıktığını öğrendiğimde, sahile gidip durumun daha da vahim olduğunu gördüğümde, donup kalmıştım.
Bir daha yaşanmaz umarım.
O acıların karşısında çaresiz kalmak, hayatta görebileceğin en zor andır. Buna eminim.




Edit: Mimlenenler diye belirtmeyi unutmuş müpte. Çocukluğunu merak ediyorum herkesin yapmayanlar yapsa mesela ? Olmaz mı ki. Ama özellikle +Plaza Sesi  Sen yapmalısın :)

Şöyle bir düşün.
Çalıştığın yere yeni bir hatun geldi.
Değişik.
Tanıdıklarından daha uysal, bilmiyor hiç bir işi neticede.
Bir nevi sana muhtaç, iş için.
Öğrenmek istiyor.
Sen bunu fırsata dönüştürür müsün okuyucu ?
Öğretmek için yakınlık başlıyor.
İş çerçevesinde.
Kız arkadaşlar, erkek arkadaşlar derken özele girilmeye başlanıyor yavaşça.
Olay klasik bir şekilde nelerden hoşlanırsına gelmeden;
Kız "Hösttt" diye bir tepki veriyor.
Sonrasında muhabbet arasında;
"Bu dünyada sen kalsan sana bakmam, kız arkadaşını bulduysan yapış bırakma" diyor.
Beyzade inatla devam ediyor yürümeye.
İlgi kızın hoşuna gitmeye başlıyor,
Yeni ayrılık, çivi çiviyi söker düşünceleriyle sarıp sarmalanıyor.
Bir gün,
Telefon numaraları alınıyor,
Buluşmalar,
Gülüşmeler,
Ellerin birbirine değmesiyle sonuçlanıyor.
Aniden sevgili oluyorlar.
Kız hatırlamıyor; son erkek olsan cümlesini.
Gittikçe erkeğin uzak ve otoriter davranışları daha da cezbediyor onu.
İlişkinin ilk yılı içinde kavga gürültü ile devam ederken,
Kızın yaptığı fedakarlıklar açık ara fark yapıyor.
Aslında öz güveni olsa bunları yapmaz bu benim şimdiki görüşüm elbet.
(Erkek;)
Başka kızlara sarkmalar,
Gözünün önünde olup sevgilim diyememeler,
Hiç öyle arakadaşlarla buluşacağızlar,
Dediği yerden farklı,
var olanları eksik söylediği zamanlar,
(Hatun)
Sadece beş dakika görüşebilmek için fırsat yaratmalar,
ayağına kadar gidip terslenmeler,
Yalan söylediğini yakalamalar...
Bu şekilde ikinci yılı da bitirdiler.
Kavgalar non stop devam ediyor elbette.
Üçüncü seneye geldiğinde;
Evlilik mevzularından kaçmalar.
"Bir beş seneye olur herhalde"
"Neden hemen evlenelim ki"
"Borcum çok"
"Ailemle bile tanıştırdım kızım seni, daha kimse giremedi o eve"
Derken
Kızın aklı başına geldi o sıra,
Evet abartısız 3 senedir kullanmadığı beynini kullanmaya başladı.
Düşünceler belirdi etrafında,
Doğru ve yanlış kavramını belirledi,
Eksi artı durumları yani.
Muhasebedeki gibi,
Sağ tarafla sol taraf denkliği.
Tutmadı.
Yemedi.
Olmadı.
Ne dersen de.

Düşündükçe uyum denen şeyin onlarda olmadığını anladı.
Baktı;
Sıkıldığını fark etti.
Sürekli bir döngü ve çabalayan sadece kendisi.
Maddi manevi sömürülmüş.
Bildiğin batağa çekilmiş.
Ansızın;
"Bitti artık olmuyor" dediğinde;
Erkeğe batan kazık oldu.
Artık hatundan çıkması gerekiyordu neticede.
Yandım nidasıyla, can havliyle sarıldı hatuna.
Ama artık çok geçti.
kendisi bunu pek kaldıramadı.
Hani şu erkeklik gururu mudur nedir o boktan bulaşmış gibi.
"Benden ayrılamazsın, ben ayrılırım" 
Blöfünü yaptı.
Kız aldırış etmeyince, ağlarım bak sendromunu yaşadı.
Ağladı da.
Üç senesini verdiği o puşt gözlerinin önünde ağladı.
Ama kız etkilenmedi.
Sadece üzüldü; bunları yapıyor olman değiştirmez hiç bir şeyi dedi.
Bıçak kesiği gibi kangren olan parçayı kesti attı.

Aradan Aylar geçti.
Yakın arkadaşları kızı tacize başladılar,
Çok değişticiler geldi.
Kız yeniden denedi.
Evlilik hazırlıklarıyla başladı günler.
Bu sırada erkek akıllanmış,
Bir çok şeyde hatuna danışır hale bile gelmiş.
Günün birinde "Nasılsa evlenince her şey benim istediğim gibi olacak "
Demesiyle hatun uyandı.
Ardına kapanacaksın.
Demesiyle üzerine tüy dikildi.
Biraz düşününce yeniden son defa ayrılık kararı alındı.
Erkek bu sefer,
aldığım telefon parasını alayım dedi kendisi için kredi çeken hatuna.
Hatun bu muhabbet üzerine hesaplamalar yaptı elbette,
Bu kadar alacak bu kadar verecek diyerek.
Erkek reddetti bu durumu.
Daha da küçülerek, ısmarladığı çayların bile parasını sorgular duruma geldi.
Son noktayı ise;
Annen karşımda, istersen dediklerimi yap.
Demesi koydu.

Ne bu lan diyen çıkabilir aranızda.
Bu kaybolan üç sene.
Bu inandığın erkeğin adam olmadığını anlamanı sağlayan son vuruşlar.
Bu uzun zaman önce hayatıma girmiş erkek.
Şimdi adam demiyorum bak.
Bu müpte'nin asla unutmaması gereken tek varlık.
Unutursa, insan olarak severim der.
Demesin.
Böyle olmasın kimse.
Böyle şeyler yaşamasın !?!?

Gün geçtikçe ümit azalıyor kalmıyor.. Ama
oradaki kalabalık dağılmıyor işte Mahmut'un karısı, Ahmet'in annesi, Osman'ın babası, Mehmet'in arkadaşı derken bekleyiş devam ediyor. 



Düşünmeden edemiyorum, fıtratında var dediğiniz işte neden yeterince güvenlik önlemi yok, neden bu konu üzerine gidilmedi, madem zorlu neden kayıp verilmesin diye daha fazla bir şey yapılmadı, neden neden anlamıyorum.. 
Hangisine güvenmeli medyaya mı ? Çıkıp konuşan bakanlara mı ?
Bakıyorum sayılar her yerde farklı -sonra 17 Ağustos geliyor aklıma sayılara inanmıyorum- medyaya güvenmiyorum. 
Belki de sadece orada bulunmak için gitmiş bakanımız(!)-ki bence öyle- neden omzunun altına el atmıyor taşımıyor madenden çıkanları.. 
Neden Başbakan yuh' lanıyor oralarda ? 
Neden neden neden ? 

Üzülüyorum elimden bir şey gelmiyor, üzülüyorum onlar orada içeride ve çıkmaya da devam ediyor, biliyorum bekleyiş zor acı ama o haberi almak ayrı bir acı..
Biz buradan böyle üzülüyorsak orada bekleyiş içinde olan analar, babalar, eşler, çocuklar ne haldedir..
Oğluna not yazıp helallik isteyen baba biz yanında olacağız çocuğunun gözün arkada kalmasın..
Sedyeyi kirleteceğini düşünen yaralı arkadaş sen temizsin utansın bunu duyanlar..
Evli olan arkadaşını düşününen arkadaş biz yanınızdayız..

Herkes üzüldük yastayız diyor da neden bu kadar fazla çalışan içerideyken bize sadece iki yüz küsür kişi hayatını kaybetti deniliyor. 

Başımız sağ olsun arkada kalanlara Allah sabır versin..

Baba vardır her zaman yanında hiç bilmezsin yokluğunu öper koklarsın korkarsın ona bir şey olmasından.. 

Baba vardır hiç tanımadığın belki adını bile bilmezsin durum bunu getirmiştir sana..

Baba vardır görmemişsindir sanki hep yanındaymış gibi yaşamışsındır..

Baba vardır varlığı yokluğuyla bir..

Baba vardır erken kaybettiğin zor gelir onsuz yaşamak...

Baba vardır belki mühendis belki öğretmen belki işçi..

Baba ki şimdi Soma' da maden altında...



Evlerinize geri dönün dualarımız sizinle...