İstanbul' a gelişimin özellikle bir şeylere bağlanma durumu söz konusu değil.
Müpte' kafası atınca, mutlu olunca, özleyince,gezmek isteyince.. diye uzayan listenin bu sefer özleyince ve kafa dağıma sebebiyle kaçtı buralara.
Lokason olarak bildiriyorum İstanbulda'yım.
Her günü dolu dolu yaşıyorum bir şekilde ben istemesem de dolduruyor hayatımı.
Bilen bilir Müpte'nin hayalidir burada yaşamak.
Ama cesaret edememiştir çoğu zaman sorumluluk almak kendisi için zordur.
Bilir çünkü sorumluluk aldığında neler olabileceğini.
Pek ödlektir aslında ki bu yüzdendir etliye sütlüye karışmamasının sebebi.
***
İstanbul'da gezmelerdeyim.
Her ne kadar klasik ergen adımlarıyla ayrılık acısı yaşamış olsam da gücün aslında kendimde olduğunu fark etmem biraz zaman aldı. İçimde olan şeyleri dışarıda aramak hele de güveniyorum aman yarabbi nasıl olabilir diyerek bildiğini görmezden gelmek bana göre değilmiş onu anladım.
Evet şuan en taze eski sevgiliden bahsediyorum. Geçen bir yazıda azat etmiş kurtulmuştum derken kendimi Uğur depresyonu belirtilerinde buldum. Tamam bende sevdim ama olmayınca mantıkla bakabildim durumlara hele de şimdi 'Evet beybisi istediğin her şeyi yapabilirsin' diyebilirim (biraz daha önce söylemiş olsam da şuan pek güzel durmadı mı burada ?? )
Asslında benim çözmem gereken noktalar çok eskiye dayanıyor.
Eskiden sevdiğim bir adamın bana bu kadar zarar verdiğini anlamam uzun zamanımı aldı.
Ha acı oldu tamam lafım yok ama beni endişelendiren kısım sürekli aynı paranoyaya dönmemdi.
Napalım üstünü mü örtelim yani ??
Özellikle beni ilk defa terk eden erkek olma sebebiyle içime acayip oturmuşluğu vardı kendisinin.
Baya önce bahsetmiştim sevgilisi varken bana seni özledim deme cesaretinde bulunan gamzesi pek hoş ama içinde insan barındırmayan şahsiyet.
Yaşadıklarımı geçmişle kıyaslama yapmak istemiyorum biliyorum ki kıyaslarsam tamamı denk düşmeyecek. Ama müpte'nin asıl veda etmesi gereken kişisi Uğur.
Belki bu sayede artık inanmayacak olmamın etkisini düşürebilirim; belki bi tık !
İnan bundan da emin değilim ama denemekten ne çıkar.
Bu hayatı deneyimlemeye gelmemiş miydik biz. (bkz Fi-Çi-Pi)
Durum ?!?!
Şimdi kendimi serbest bıraktım ve çevremdekileri de sadece tat almaya çalışıyorum hayattan.
Bu demek değil ki eskiyi unuttum.
Hayır !BİR!?
şimdi her şeyi daha net hatırlıyorum hayatımdaki.
Kaçış olmadan savaşmadan kabullenerek ve inanın ben hiç bu kadar mutlu olmamıştım.
Özellikle bu durumlarda.
Nerelere gider bu durum kestiremiyorum ama hayatımın kararlarına bir başkasını sokmaya pek niyetim yok. Mutluyum abicim ben böyle. Duygularını tek kişiye bağlamadan yaşayarak.
Şimdi müpte kaçmalı.
Buralardan, bir azcık gene gelir seviyor sizi.
Not: İzmir bu aralar güzelmiymiş, bakılır !?1
