Gönder tuşuna basmıştı artık geri dönüş yoktu. Anlaşılan hala verdiği karara sadık kalma konusunda sıkıntı yaşıyordu. Bıraktı oraya bilgisayarını, düşünmek yok dedi bir kaçış bul kendine yeniden girmek yok o yola telkinlerde bulundu kendine. Ama aklı bunları söylerken bile mailine gelecek cevaptaydı. Ne bekliyordu ki "Pişmanım" hayır bu çok basitti. Daha teferruatlı daha ince olmalıydı, eskiden yaptığı gibi sanki gözlerinin derinine bakarak şiir okurmuşcasına bir şeyler yazmalıydı. Durdu o an her şey, karşıdaki evin mutluluğunu görmüyordu yalnızlığını umursamıyordu tek düşündüğü şey yeniden O'ydu.
Hemen mutfağa koştu sanki arkasından biri kovalıyor gibi mutfağa ulaştığında günlerdir koşuyor gibi nefes nefeseydi. Evet yeniden başlıyordu ama bu sefer daha acılı geçecekti nöbeti..

.jpg)

