Müpte

Cedric der ya hani hayat 8 yaşındayken zor diye.
Yalan azizim, doğru değil bu !
Yirmili yaşların ortalarında zor hayat ya da baskıcı akrabaların ailenin yanında zor.
Facebook üzerinden davetiye alıyorum tabi posta yolu ve telefonla aramaların yanında..
Her arkadaşım, tanıdığım evlendi neredeyse. Benden küçüklerin çocuğu oldu o kadar vahim durum sen düşün. Gerçi bazen telaş yapmıyor değilim hani şu evde mi kaldım durumları pek uzun sürmüyor nedense..

Bir kadın olurmuş erkeğin hayatını değiştirmeye yarayan.
Gidişatına yön verirmiş hayatının.
İyi ya da kötü olacağını belirlermiş.

Doğru mu ? 

Gönder tuşuna basmıştı artık geri dönüş yoktu. Anlaşılan hala verdiği karara sadık kalma konusunda sıkıntı yaşıyordu. Bıraktı oraya bilgisayarını, düşünmek yok dedi bir kaçış bul kendine yeniden girmek yok o yola
telkinlerde bulundu kendine. Ama aklı bunları söylerken bile mailine gelecek cevaptaydı. Ne bekliyordu ki "Pişmanım" hayır bu çok basitti. Daha teferruatlı daha ince olmalıydı, eskiden yaptığı gibi sanki gözlerinin derinine bakarak şiir okurmuşcasına bir şeyler yazmalıydı. Durdu o an her şey, karşıdaki evin mutluluğunu görmüyordu yalnızlığını umursamıyordu tek düşündüğü şey yeniden O'ydu.

Mesela, mesela..

Bağzı insanlar hiç var olmasalardı mesela !??
Ne tür bir kayıp olurdu ?
Aslına bakarsak konu klasik gıcık tip. Hani bilirsiniz böyle kenafir gözlü, nemrut her bir şeyi bildiğini düşünen  her konu da muhakkak bir tanıdığı veya bilgisi olan ve arkadan laf eden.
Nedir arkadaşım bunların derdi !!!

Misal ola ki hasta oldun; anlatırsın, gelecek cümle sırasıyla :  "Benim bir arkadaşım vardı. İnanılmaz bir sıkıntı geçirdi" "Ben yaşadım çok kötüydü." Kanserim desen muhakkak onu da yaşamış bir arkadaş, akraba çıkacak ortaya...
Oldum olası sinirim bu türlere, kısa zaman öncesin kadar da övünürdüm çevremde böyle insan yok diye, Ya-nıl-mış-ım.

Düğün sezonunu uzun bir süre önce açtık bilirsiniz.
Abartılı saçlar yakışmayan makyajlar sürekli opulen ve sarildigin amcalar teyzeler. Yapmadım deme muhakkak vardır gercekci ol.

Ne sıkıcı bir gün bu böyle be.
Canım sıkılıyor. İçim bunalıyor.
Böyle nasıl desem "böğrüme öküz oturmuş gibi " işte doğru tabir bu.

Günlerdir beklenen cuma geldi şuanda çığlık çığlığa seviniyor, planlar yapmam gerekiyordu ama gelmedi ya içimden. İçimden gelerek yaptığım tek şey : Blog okumak.
Blog okuyorum ya  sürekli bu yüzden bir işim de kalmayabilir.

Oturmuş yıllar öncesini düşünür buldum kendimi bir anda, sahi ne zamandır buradaydım ? Ne kadar olmuştu ben geleli ? Bu kaçıncı sigaram bilmiyorum ama kül tabağına göre hayli fazla.. Canım yemek istemiyor kim ister ki tek başına kurulan o masadan.
Ne denediysem olmadı evet biliyorum belki farklı seçimler olsaydı bunlar başıma gelmeyecekti. Ama geldi işte ne yapmalı ? Ağlamalı mı ? Feryat mı etmeli ?

Hey sen bir bak !
Makus kader dedikleri bir olay var bilir misin ?
Ya da bahtsız bedevi modelleri :)

Geç kalmış yazı dizisi yazsam anca bu kadar olur.
Kardeşle kaçamak yaptık geçtiğimiz haftalarda belki de ay oldu.. Gündemimizde iki film vardı birisi Transformers diğeri de Maymunlar cehennemi : Şafak Vakti sonuçta seçimi ikincisi kazandı :)